Christofer Lund

Vitni

Ljósmyndasýningin Vitni er opnuð á merkilegum tíma þegar viðfangsefni hennar er tímabundið horﬁð. Gesturinn sem var kominn til að sjá fossa falla, jökla skríða og brim sverfa er horﬁnn. Nú er náttúra Íslands aftur orðin ein.
Hver var þessi gestur, var honum boðið hingað? Hvern var hann að heimsækja? Hverju leitaði hann að? Hvað dró hann hingað um óravegu?
Við eigum ólík orð yﬁr þessa gesti:
Gestur - honum er boðið, við erum gestgjafar og samkvæmt aldagömlum hefðum erum við ábyrg fyrir því að honum finnist hann velkominn og líði vel, haﬁ húsaskjól, mat, farkost og leiðsögn.
Ferðamaður - á leið hér um, ekki endilega á vegum neins.
Túristi - ber með sér að hann tilheyrir ekki hér, er ókunnugur, jafnvel plága og orðið elur á hugsuninni „við og þau“.
Orðin sem við notum sýna ákveðna afstöðu gangvart fólkinu sem hingað kemur. Við virtumst oftar en ekki velja neikvæða afstöðu, sem tengdist vandræðum okkar í því krefjandi verkefni að taka á móti þessum fjölda fólks.
Ísland hefur ímynd hreinleika og óbeislaðrar náttúru. Það er sterkasta aðdráttaraﬂið.
Gestir okkar koma til þess að upplifa og tengja við náttúruna og sjálfa sig um leið - því maðurinn er órjúfanlegur hluti náttúrunnar.
Ef til vill tókum við það persónulega að hann var fyrst og fremst kominn til að hitta sjálfan sig en ekki okkur - og ýttum honum því frá okkur?
Með því að beina athyglinni að ferðamanninum - vitninu - langaði mig að stíga skreﬁð í áttina að honum og rjúfa þann ósýnilega múr sem virðist vera á milli okkar. Ég varð því líka vitni.
Nú þegar erlendu ferðamennirnir eru horfnir úr íslenskri náttúru og við blasir að Íslendingar verða ferðamenn sumarsins 2020, velti ég því fyrir mér hvort það sé svo mikill munur á okkur og erlendum gestum okkar? Erum við ekki líka að leita eftir tengingu?
Ég vona að í sumar enduruppgötvi Íslendingar fjársjóðinn sem býr í landinu okkar og innra með okkur sjálfum.

Listafólk

Viðburðir

Önnur verkefni